АКЫРЫ ЖОК
Жашымдан мээнет басты, чөккөнүм жок,
Жакшылык, дөөлөт басты, көпкөнүм жок.
Тыйындан сом курадым байлык үчүн,
Түбүнө түгөнгүрдүн жеткеним жок.
Мансаптын балын жуттум, төккөнүм жок,
Манчыркап манап болуп кеткеним жок.
Бийиктин талаасында дыйкан болуп,
Мончоктоп тер агыздым, кетменим жок.
Жаңылып уу жутупмун – өлгөнүм жок,
Жамандык көп азгырды, көнгөнүм жок.
Бирөөлөр таш ыргытса, аш берипмин,
Бир гана ушакчыны жеңгеним жок.
Билгенге жакшылыктын акыры жок,
Бир гана билбеген бар – акылы жок.
Эмгеги эл-журтумдун – менин ырым,
Эл болбойт арасында акыны жок.
СЎНГСИЗЛИК
Ёшликда кўп азоб чекдим, чўкканим йўқ,
Кейин бойлик келди – шишиб-кўпганим йўқ.
Тийинларни тежаб сўмлар тўпладим, лек
Бу қурғурнинг тубига ҳеч етганим йўқ.
Мансаб тегди, боли ширин экан – тотдим,
Аммо деманг, мен ҳовлиқиб йўл йўқотдим,
Кетмон қўлда бўлмаса-да, деҳқон мисол
Умр бўйи ишлаб-ишлаб, терга ботдим.
Гоҳ янглишиб, заҳар ютдим, ўлганим йўқ,
Разолат хўп ишва қилди, кўнганим йўқ.
Менга ким тош отса, унга ош отибман,
Аммо бирон палид касни енгганим йўқ.
Аё дўстим, яхшиликнинг сўнги йўқдир.
Кимдир билар, билмаганнинг онги йўқдир.
Ҳалол меҳнат қилган элим – шеър мавзуи,
Бусиз ёзган ашъоримнинг донги йўқдир.
Нодирбек АЛИМБЕКОВ, Қирғизистон халқ шоири
Зуҳриддин ИСОМИДДИНОВ таржимаси
